solowy || kameralny || z orkiestrą

Repertuar:

Akordeon solo:
Gubaidulina – Et expecto (video) ('20)
Vagn Holmboe - Sonata nr 1 op. 143A ('13)
Anatolij Kusjakow - Sonata nr 2 ('15)
Anatolij Kusjakow - Sonata nr 4 ('15)
Anatolij Biełoszycki - Tryptyk hiszpański ('12)

Arne Nordheim – Flashing (mp3) ('8)
Luciano Berio - Sequenza XIII „Chanson” ('10)
Wiesław Cienciała – Cadenza (mp3) ('6)
Toshio Hosokawa - Sen V - ('9)
Siemionow – Kaprys nr 2 S.O.S. (video) "Pamięci ofiar Kurska" ('6)
Andrzej Krzanowski - Studium III ('15)
Krzanowski – Relief I (mp3) ('7)
Andrzej Krzanowski - Katedra ('5)
Bent Lorentzen - Tears (mp3) ('8)
Wojciech Blecharz*** - Hypopnea ('8)
Jose Maria Sanchez - Verdu Arquitecturas del silencio ('6)
Jukka Tiensuu - Fantango ('5)
Vaclav Trojan - Zburzona Katedra ('8)
Andrzej Tuchowski - Te lucis ante terminum ('8)
Tomasz Jakub Opałka Five CloudScapes ('9)
Jagoda Szmytka - Open the box!* ('10)

J. S.Bach - Suita angielska a BWV 807 Das wohltemperierte klavier (wybór) ('25)
Antonio de Cabezon Tiento VII de quarto tono ('5)
Cesar Franck - Pastorale op.19 ('8)
Feliks Mendelssohn/Rachmaninow - Scherzo ze "Snu nocy letniej" ('5)
W. A. Mozart - Andante KV 616 ('7)
Domenico Scarlatti – Sonaty (wybór) (każda '3)

***Całkowitą swobodę fantazji, niezależność od konwencjonalnych chwytów i stereotypowych ujęć, udowodnił Wojciech Blecharz, którego „Hypopnea” (2010) na akordeon solo była najważniejszą festiwalową premierą. Muzyka wywiedziona w całości z możliwości technicznych i wyrazowych akordeonu, ukazała jego nieznane oblicze jako instrumentu mikrotonowego i przestrzennego. To już nie tylko mikrointerwalika, ale także glissanda, stłumione dźwięki, warczenie, sapanie, burczenie (jak dziwne monstrum) o niewiarygodnej sile ekspresji. Blecharz podszedł do zadania niezwykle twórczo, dokładnie przestudiował naturę akordeonu i odnalazł jego nieznany potencjał. Narrację skonstruował w sposób zaskakujący, pełen nieoczekiwanych zwrotów. Zróżnicował fakturę, zderzył skrajne rejestry, doprowadził do rozszczepienia się instrumentu na dwa niezależnie pulsujące w przestrzeni źródła dźwięku, nałożył różne warstwy czasowe, intrygująco wykorzystał zmiany tempa. Jeśli Andrzej Krzanowski wprowadził akordeon do nowej muzyki, to Wojciech Blecharz stworzył jego nową poetykę. Po „Hypopnea” muzyka akordeonowa już nie będzie ta sama. - Monika Pasiecznik (www.dwutygodnik.com.pl)